شعر ولنتاين از شعرهاي زيباي كارول ان دافي شاعر اسكاتلندي مقيم انگلستان است. مدت ها بود دنبال اين شعر كه سال ها پيش براي مجله زنان ترجمه كرده بودم مي گشتم. بيشتر به خاطر علاقه اي كه آيدين پسرم اخيرا به كارول ان دافي پيدا كرده است و خود نيز چند ترجمه خوب از او كرده از طرفي و از سوي ديگر به سبب بحث و نظري كه دوستان همين اواخر در فيس بوك راجع به اين شاعر كردند. سر آن داشتم كه اين شعر را هم در اختيار دوستان قرار بدهم. سر انجام در يادداشت هايم به آن بر خوردم و آن را امروز در اين جا درج مي كنم با توضيح اين كه ترجمه اش را به پسرم آيدين تقديم مي كنم اول به خاطر علاقه اش به دافي و دوم به خاطر پايان نامه فوق ليسانس اش در باره پياز!! و دايره هاي آن.

                                    ولنتاين

نه گل سرخ، نه قلب دوخته در ساتن

من به تو پياز هديه مي دهم،

ماه پوشيده در كاغذ قهوه اي

چون خود عشق.

برهنه تر كه شود

رخشان تر مي شود.

چشمانت را از اشك كور مي كند

مثل يك عاشق.

چهره ات را در هم مي كند

مثل تصوير لرزان اندوه.

بگذار با توصادق باشم.

نه كارتي زيبا، نه نامه اي بااثر بوسه بر آن

من پياز به تو هديه مي دهم

بوسه محكم آن بر لبانت خواهد ماند

وفادار و تسخير گر

آن گونه كه من و تو هستيم

تا زماني كه من و تو باشيم.

بگيرش

حلقه پلاتيني اش را كوچكتر كن

و چون حلقه ازدواج در انگشت كن

اگر خواستي.

عطر آن بر سرانگشتانت خواهد ماند

مرگبار

و بر چاقويت نيز.

                                     ======================

سر كتابي مي گشايم و فالي از ناظم مي گيرم.اين مي آيد:

 عطر همه سو پراكنده گل سرخ

عطر همه سو پراكنده گل سرخ

پچ پچه دريا

پاييز رسيده است ، با ابرهايش و زمين صبورش

عشق من،

سال ها سپري شده است.

ما از چنان روزهايي گذشته ايم

كه مي توانستيم هزارساله شويم.

وهنوز كودكاني هستيم

باچشمان گشاده از حيرت

دست در دست هم

پا برهنه

                                                   در آفتاب مي دويم.

======================

و اين هم شاهد فال:

خوش بيني

شعر هايي مي نويسم

چاپ نمي شوند

اما خواهند شد.

در انتظار نامه اي هستم

با نويدي در آن

شايد روز مرگم به دستم رسد

اما خواهد رسيد.

نه پول، نه دولت

دنيا تحت سلطه انسان

شايد صد سال ديگر

اما قطعا چنين خواهد شد

.

شعر ها از مجموعه “تورا دوست دارم چون نان و نمك” نشر چشمه

نه با تاكسي نرو. از اين كوچه هاي پيچ در پيچ بزن كه كمتر از نيم ساعت بعد برسي به خانه بعد از يك كار مداوم 10 ساعته. اعتنايي هم به اين شيشه هاي نازك كه گاه با پيچيدن به كوچه اي سر راهت سبز مي شوند و تو مي خواهي دورشان بزني، نكن. اما اگر خواستي فقط يك امروز نزديك شان شوي جه؟ اگر تصاوير آن سوي شيشه فريبت دادند چه؟ زماني با شجاعت مي رفتي آن ور. پير شده اي. دل و دماغ آن سو رفتن برايت نمانده پيرمرد. مانده؟ به غيرتت برخورد؟ دنبال سنگ مي گردي؟ همين دسته كليد تو جيبت كار ساز است. نازك است اين شيشه. دوتا بزني محكم، اول يك خط كج و تابدار از حايي كه ضربه را زده اي در طول آن مي دود و با ضربه دومت وسط آن درست جايي كه روبرويش هستي به اندازه در ي به اندازه قدت لباس از ريز شيشه ها مي تكاند و به تو مي گويد بفرما.

” بفرماييد” . روشنايي دلچسبي دارد. از چراغ هاي ديوار نوعي نور زرد متمايل به قهوه اي همرنگ صندلي ها و كاناپه ها. بوي قهوه ازميز كناري تحريك كننده است اما به دختر بلند قد با پيش بند آبي روشن و لبخندي دوخته شده بر لبش سفارش آبجو مي دهم و تا مي خواهد برگردد مي گويم يك بسته بادام زميني هم. لطفا يادم نمي رود.

با لبخندي سر تكان مي دهد كه يعني من اصلاح پذير نيستم و باز يادم رفته است كه او گفته بود قرار در پاب سر خيابان ،پاب يوناني است. و من لبخندش را با لبخندي جواب مي دهم يعني تو حواست جمع است و مي داني كجا دنبالم بگردي. مي گويد قرن هاست مرا نديده است. اين اصطلاحشان است . در زبان اين ها نوعي غلو براي بيان وقت دراز تر از انتظار به كار مي رود. راست مي گويد مثل اين كه در توجيه دير كردم به شيشه اشاره كرده ام .خنده بلندي سر مي دهد:” يادت است اين حكايت را خودت سال ها پيش گفته اي كه آن زن و مرد مجبور مي شوند شب را در اتاق هتلي سر كنند. فقط يك تخت براي خوابيدن داشتند زن بالشي را ميان خود و مرد مي گذارد و مي گويد حق نداري از اين بالش به اين سو بپري. و او نمي پرد فرداي آن روز كه با هم به سفر ادامه مي دهند باد كلاه ظريف زن را بلند مي كندو مي اندازد آن سوي ديواري بلند. مرد مي دود تا از ديوار بالا پرد و آن را برايش بياورد. زن پوزخندي مي زند و مي گويد” نمي خواهد خودت را بياندازي زحمت تو از يك بالش نتوانستي بپري آن ور با اين ديوار بلند مي خواهي چكار كني؟” من مي خندم و او ريسه مي رود. آبجو را تكرار مي كنم و براي او شراب سفيد سفارش مي دهم . در اين وقت غروب آن را به ديگر مشروب ها ترجيح مي دهد. دستم را رو دستش مي گذارم. قيافه اش جدي مي شود و و با معصوميتي مخصوص خودش مي گويد:” امشب مي آيي پيشم ؟ حتما گفته ام نه. قيافه جديش دو باره بر مي گردد به همان صورتي كه لبخندي خسته برروي آن نقاشي كرده اند. آخرين جرعه شراب را مي خورد. بالحني كه آشكارا در آن ياس و ملامت مي بينم مي گويد ” پس ديرت نشود” مي گويم ” هنوز وقت دارم. شيشه شكسته تا يك ساعت ديگر به هم نمي آيد” نگاه او به در پاب است و نگاه من به نيمرخ او كه گويي مجسمه سازي در اوج آفرينش و شوريدگي آن را با ظريف ترين قلم ها تراشيده است.

پاییز ، پاییز است. فرق نمی کند مال 1371 باشد یا امسال. فستیوال رنگ ها بر درختان و سوزی نه چندان گزنده که صورت و دستها یت را آرام آرام آماده می کند برای روزهایی که قرار است طبیعت پس از این مهمانی باشکوه ، خسته، لباس از تن بر کند، ملافه سفیدی بر سر کشد و آرام به خواب رود.

گرمای بی هیبت آفتاب خسته و بیمار اجازه می دهد از آن سوی پیاده رو بروی که همین یک ماه پیش به خاطر جولان آفتاب قلدر از آن پناه می بردی به سایه ای در پیاده رو آن طرف خیابان . از مقابل دکانهای قدیمی رد شوی که هنوز رخت نزدیک به یک قرن را به تن دارند تا برسی به میدانچه ای و بپیچی به امیر بهادر و بروی سراغ یار دیرینت، محمد شمس لنگرودی، در ساختمانی قاجاری که تابلو اداره میراث فرهنگی بر سر درش است و آن سوی حیاط ، او در اتاقی نیمه تاریک به کارمندی مشغول است.

بیش از سه ماه است که دو سه بار در هفته سر می زنی به او که این روزها در در زیر آواری از ناملایمات دست و پا می زند برای یافتن پنجره ای کوچک کز آن ، نفسی بکشد به اطمینان این که هنوز زنده است. بهانه دیدار ها ترجمه اشعاری از شاعران روس است.

از میان توفان رنگارنگ که در دیده برپا شده می گذرم. شمس بیرون از اتاق سرد و کم نور زیر آفتاب پاییز نزدیک به درختی بر صندلی لهستانی نشسته و به دیدنم لبخندی می زند و ابرو بالا می برد بعنی سلام.

خواهم توانست بگویم سر آن دارم یک سالی از کشور دور باشم یعنی اورا نبینم و این دیدارها را نداشته باشم؟ غمگین خواهد شد یا تنها افسوسی خواهد کرد و آرزوی موفقیت؟ خودم چه آیا روزهای ندیدنش و درد رها کردنش در این شرایط آسودگی را از من نخواهد ستاند؟

” نگفته بودی می خواهی بروی.”

” چرا ماه قبل اشاره ای کردم که اگر این موقعیتی که در دانشگاه ادینبورگ پیش آمده تبدیل به واقعیت شود می خواهم بروم.”

سری تکان می دهی” یادم نیست. بسکه این روزها فکرم آشفته است. حالا چقدر می مانی؟”

” حد اقل یک سال.”

“یک سال؟ ای بابا.”

همین را می گویی. ودیگر هیچ. بقیه را می گذاری نگاهت بگوید.

و من باز همان پیاده رو را رو به شمال می روم تا در خانه ام بالاتر از حسن آباد پناه گیرم. پاییز زیبا و غمزده آرام به نجوایم گوش می دهد:

” خوب شد. فکر می کردم محمد بیشتر از این ها اندوهگین شود. این جوری راحت ترم. ساختن با اندوه خودم دشوار نیست. نمی خواستم در این روزهای تاریک او بیشتر از این بار غم بر دوش کشد.

پس از رفتنم آن روز ها محمد شمس لنگرودی شعری گفت و بعد با تقدیم آن به من مدالی از گردنم آویخت. شعر او در باره سفر من بود:

دلم به بوی تو آغشته است.

سپیده دمان

کلمات سرگردان بر می خیزند و

خواب آلوده دهان مرا می جویند

تا از تو سخن بگویم.

کجای جهان رفته ای؟

نشان قدمهایت

چون دان پرندگان

همه سویی ریخته است.

باز نمی گردی، می دانم

و شعر

چون گنجشک بخار آلودی

بر بام زمستانی

به پاره یخی

بدل خواهد شد.

====================

مینی بوس گرد و خاک بر چهره، میدان شهر کوچک را دور می زند و می ایستد.

“ساک تو صندوق داری؟”

“….”

” بسلامت.”

“…..؟

” یکی خیابون بعدی بغل بانک است. اون یکی بیرون از شهر نرسیده به ترمینال.”

مسافرخانه بغل بانک.

“……”

” نه ممنون یه ذره بیرون هوا بخورم بهتره. اگه چیزی پیدا نکردم می آم خدمتتون. ساک رو گذاشتم اتاق.عیبی که نداره؟”

“…….؟”

” برا خودم آره.”

“………”

” گفتین آخر همین خیابون؟”

“……”

جیگرکی ته خیابان

” نه فقط جیگر.”

“……..؟”

” آره اولین باره می آم این جا.”

“……؟”

” دنبال یک نفر به اسم مراد خانی می گردم.”

“……؟

” حسن”

” ……؟”

” احتمالا خودشه. آره معلم بود. “

“…..؟”

” چیزی راجع به خانواده اش در تهران. .”

“…….”

” خبر دارم. حالا شاید قبول کرد. زیاد وقتش رو نمی گیرم. یه پیغام کوچولو دارم. “

“……”

” می دونم. خونواده اش گفته که موبایلش همیشه خاموشه. تلفن خونه هم که نداره خواهرش خیلی دلواپسشه.”

“……”

” فکر می کنم وقت اومدن به چشمم خورد. گنبد فیروزه ای داشت.”

“…..”

” پیدا می کنم. کوچه اول بعد از مسجد . درسته؟”

“……”

” قربون دستت. نه. همون سه سیخ کافیه. “

کوچه اول بعد از مسجد.

” شما؟”

“……”

“آهان ! بیایید تو.”

“…….”

” شش ماه آخر را دیگر قطع امید کرده بود. فقط با من حرف می زد. بد جوری تو ذوقش خورده بود. می گفت یه جورایی بهش توهین شده. “

“…….”

” کاری ندارم. اما دلش خیلی شکست. تو این مدت حتی یک تلفن هم بهش نکردی. من خواهرم رو خوب می شناسم. غرورش اجازه نمی داد بیافتد دنبالت و پیدایت کند. می دانست زنده ای. همین بس بود که منتظرباشه حد اقل پیغامی، نامه ای، ای میلی، تلفنی از تو برسه.”

“……”

” گفتم که کاری به آن چه میان شما بود ندارم اما رسمش این نبود. بی خبر بگذاری بروی. اتفاقا پرسیدم پای یکی دیگه در میونه جواب نداد. من الان ده ساله این جام از خونواده ام تنها اون بود تماسشو قطع نکرده بود. هر دوشنبه موبایلم را برای او روشن نگه می داشتم. “

“……؟”

” آدرسش رو نمی دونم. شاید هم فکر این روز را کرده بود که تو بعد از این که فیلت یاد هنوستان کرد بیایی سراغ من. فقط تو می دونستی او بامن همیشه در ارتباطه. تو از همه چیز خونوادمون باخبر بودی. از ماجرایی که سر من آمد و مرا از تهران فراری داد. از…ولش کن.”

“……؟”

” استرالیا.فقط اینو می دونم.”

“……؟”

” گفتم که ندارم شاید اگرهم داشتم  بهت نمی دادم.”

“……؟”

” تو که این همه راه رو اومدی تا اینجا خبری ازش بگیری. حالا هم شال و کلاه کن برو استرالیا. میدونم کشور بزرگیه اما بالاخره یه جفت کفش آهنی تو رو به اون می رسونه.”

“……”

” شب رو می تونی پیش من بمونی.”

“…..”

” مسافرخونه سیمین؟ یادش بخیر ده سال پیش که اومدم این جا یک ماه تمام درش موندم. آخر سر وقتی تصمیم گرفتم موندگار بشم خونه ای اجاره کردم و یه روز صب به آقا یدالله گفتم خداحافظ و اومدم بیرون.

ساکم رو که هروقت می رفتم بیرون می سپردم دستش ازش نگرفتم. پرسیده بود چیز قیمتی توش دارم گفته بودم برا خودم آره. وقتی گفتم ساکم رو نمی خوام با حیرت نگام کرد.از در مسافرخونه که میزدم بیرون دیدم با عجله رفت سراغ ساکم.”

“…..”

پایان

صبحانه در خانه سوخته

در خانه سوخته صبحانه مي خورم

مي داني كه نه خانه اي است، نه صبحانه اي

اما من اينجايم

قاشقي كه ذوب شد

مي خورد به كاسه اي كه آن هم ذوب شد

كسي اين جا نيست.

كجا رفته اند، برادر ، خواهر

مادر ، پدر؟

شايد به ساحل،

لباس هايشان در جا رختي است.

ظرف هاي نشسته در سينك آشپزخانه.

كتري دودگرفته در كناراجاق هيزمي.

همه جزئيات پيداست

در ليوان و آيينه موجدار:

روز روشن است و بي آواز.

درياچه آبي است ، جنگل تماشايي

برشي از ابر

آرام برمي خيزد از شرق ، چون برشي از نان سياه.

مي توانم موج بر پرده مشما  را

ترك بر ليوان بلور را  ببينم

ورقص آتش را كه اين بار از خورشيد بر تن شان افتاده.

بازوانم را، ساق هايم را نمي بينم.

نمي دانم اين تله اي است يا سعادتي

كه خود را يك بار ديگر در جايي ببينم

كه مدت هاست همه چيز در آن به پايان رسيده

كتري، آيينه

و تن من.

تن من كه آن روزها داشتمش

تن من كه اكنون دارمش

و نشسته است بر ميز صبحانه، تنها و شاد.

مي بينمش انگار

پاي برهنه بچه بر كف گرگرفته اتاق

شلوارك سبز رنگم ميان شعله هاي آتش

و پيراهن كثيف زردم

بر تن در لهيب من

تن رخشاني كه ناپيداست. گداخته.

@@@@@@@@@@@@

کتاب ” ترا دوست دارم چون نان و نمک” به چاپ یازدهم رسید و با طرح جلد جدیدی منتشر شد. این کتاب برایم بسیار عزیز است. چون پیش از همه اثر شاعر محبوبم ناظم است و دوم این که اولین ترجمه می از سری عاشقانه هاست و سوم این که اشعارش هرگز از من جدا نشده اند.

عطر همه سو پراکنده گل سرخ

عطر همه سو پراکنده گل سرخ

پچ پچه دریا

پاییز رسیده است با ابرهایش و زمین صبورش

عشق من،

سال ها سپری شده است.

ما از چنان روزهایی گذشته ایم

که می توانستیم هزارساله شویم

و هنوز کودکانی هستیم

با چشمان گشاده از حیرت

دست در دست هم

پا برهنه

در آفتاب می دویم.

ساعت 9

ساعت 9

زنگ میدان شهر به صدا در آمد.

در های بند را چند دقیقه دیگر می بندند.

زندان امروز کمی دیر کرده است.

… هشت سال

زندگی یعنی امید عشق من،

زیستن،

مشغله ای است جدی، درست مانند دوست داشتن تو.

از فراز بام خانه ها…

از فراز بام خانه ها در شهر دوردست من،

از درون دریای مرمره،

ازمیان پاییز غم زده،

صدای تو آمد،

گرم و روان

تنها سه دقیقه،

و بعد تلفن خاموش شد.

شيفت كاريش از ساعت 6 عصر است تا 11 شب. فردا تمام روز در دانشگاه كلاس دارد.ساعت 3ونيم است. پياده تا محل كار 20 دقيقه بيشتر نيست.

سري مي زنم به لد بروك سر خيابان.

لد بروك محل شرط بندي روي اسب ها و ورزش هاي ديگراست. با دوسه ماشين اتوماتيك بازي هاي برد و باخت نوعي قمارخانه به حساب مي آيد.

با اين خوش بياري و خوابي كه ديشب ديدم همه باخت هاي هفته قبل را جبران مي كنم . امروز ديگر بازي آخر است چه ببرم ، چه ببازم. اين 50 پوند اگر توانست 200 پوندي را كه هفته قبل باخته ام زنده كند  ديگر  سراغ رولت لعنتي نخواهم رفت.

سه روز پيش كه همه مزد دو هفته را باخته بود از ايران زنگ زدند مادرش به اصرار مي خواست بداند اتفاقي افتاده كه اين قدر كسل و بي حوصله است و او سرماخوردگي و سردرد را بهانه كرده بود اما بعد از اين كه مادر گفته بود خواهرش قيد كلاس كنكور را زده است چون 300 هزارتومان شهريه مي خواهند ديگر تاب ادامه مكالمه را نياورده بود به بهانه اي گوشي را گداشته بود و سيگاري را كه قرار بود ديگر لب به آن نزند از روي قفسه كتاب برداشته بود و روشن كرده بود و با بغض گره خورده در گلو دست به يخه شده بود.

نظافت چي لد بروك اورا كه ديد با نگاه ملامت بار گفت: فكر كردم  ديگر نمي آيي. ول كن. اين جا هيچ كس برنده نيست. در اين سه سالي كه اين جا هستم يك نفر هم نديدم از اين ماشين ها پول و پله اي بهم بزند.

نظافت چي لهجه عليظ اسكاتلندي دارد. او در اين مدت كه به اين جا رفت وآمد مي كند به دشواري  توانسته  بفهمد كه پسر او در ابردين دانشجوست.

با همين ده پوند شروع مي كنم  هرطوري شده بايد آن دويست پوند را از حلقوم اين ماشين لعنتي بكشم بيرون.

اسكناس ده پوندي را صاف كرد و از درز باريك هل داد تو. ماشين قژو قژي كرد و آن زير نوشت: اعتبار:10 پوند.

با 25 سنت شروع مي كنم و روي همسايه هاي سياه و سفيد شرط مي بندم.

بازي رولت  36 شماره دارد كه اكر روي هريكي شرط بندي كني 36 برابر پولت را مي بري اگر روي ديوار بين دو عدد شرط ببندي 18 برابر. روي 8 ديوار  شرط كرد و دگمه را فشار داد.بر صفحه ماشين توپ كوچكي روي دايره گردي كه شماره از 0 تا 36 در آن بود به سرعت به حركت در آمد و بعد وارد خانه ها شد و در حاليكه از روي آن ها مي پريد روي عدد دوازده جا خوش كرد. لبخندي بر لبانش نشست. فعلا4 پوند و نيم برده. اين علامت خوبي است. اين بار  روي ديوار  شرط نبست.ده عدد سياه و قرمز انتخاب كرد و دگمه را فشار داد.آهنگ زيبا و هيجان انگيز چرخش توپ دور صفحه گرد مستش كرد. عدد 17. باز برنده بود. 9 پوند ديگر به اعتبارش اصافه شد.

خوب ديگر وقتش است بروم براي شرط 50 پنسي. توي ليست سابقه اعداد برنده، صفر را نمي بينم. يا شانس!

4 پوند روي صفرو 4 پوند ديگر روي 8عدد ديگر. قيژ قيژ و بعد تاپ تاپ و آخر سر توپ روي تنها عدد سبز رنگ ايستاد . صفر. با ناباوري از جا بلند شد و نشست عالي است 144 پوند. امروز روز بردن است . روز وداع با اين ماشين لعنتي.

امروز صبح همخانه سنگالي ام چهار بار عدد 25 را تكرار كرد. در باره صفحات پروژه اش مي گفت. آدم خوش شانسي هست به ياد او 10 پوند روي 25 مي گذارم.10 پوند ديگر روي ده عدد ديگر.

توپ چرخيد و چرخيد.وارد خانه ها شد از روي اعداد يك يك پريد و لرزان روي 25 آرام گرفت. بي اختيار فريادي از گلويش در آمد. 360 پوند يعني تمام باخت هفته قبل جبران شد.

خوب بس است . بالاخره از اين دستگاه لعنتي انتقام گرفتم. دگمه دريافت وجه را مي زنم و ماشين مبلغ را برايم پرينت مي كند و مي روم از اين خانمي كه پشت ويترين نشسته و مشعول است پول را مي گيرم.  امروز حتي يك باخت هم نداشتم. اين را مي گويند روز طلا يعني اگر وقت داشتم تا شب مي بردم . خوب يك بار ديگر روي اين سه عددي كه توي ذهنم مي جرخند هر كدام ده پوند مي گدارم. يك 360پوند ديگر همه باخت هايم را جبران مي كند فردا صبح 300 پوند مي فرستم براي مادر كه نگين را در كلاس كنكور اسم بنويسد.

هيچ كدام از عددها برنده نشدند. هنوز پول كافي براي ريسك بود . اين بار روي ده عدد هر كدام 10 پوند . اگر يكي از آن ها مي برد باز 200 پوند برايش مي ماند.

از اعتبارش 60 پوند باقي بود. دو اسكناس بيست پوندي را كه در جيب داشت از لاي جرز ماشين هل داد تو.  100 پوند روي عدد 5  كه الان يادش افتاد نزديك صبح خوابش را ديده بود گذاشت. اگر برنده مي شد 3600 پويد صاحب مي شد و براي هميشه رولت را كنارميگذاشت. دگمه را فشار داد. قيژ قيژ قيژ و بعد توپ وارد خانه هاشد از روي 1و33و15 پريد و نشست روي 24 بغل عدد 5. كلمه فاك بي اختيار از گلويش بيرون آمد. هاج و واج چشم دوخت به توپ كه روي عدد سياه 24 بي حركت ايستاده بود . نه عدد صفر اعتبارش را ديد  و نه متوجه سر تكان دادن نظافت چي شد.

زد به كله ام كه در پي اش بگردم. ويري بود كه در اين چند روز پاياني سفر در جانم خليده بود. در خياباني كه منتهي مي شود به دانشگاه و به آن نورث بريج ميگويند دوسه بار بالا و پايين رفتم  بلكه به صورت تصادفي  ببينمش  اما اثري از او نبود . رفتم به پاب نيمه تاريكي كه او با همكلاسي هايش پس از تمام شدن كلاس دانشگاه به آن جا مي رفت تا شايد در اين ساعت كه به نظر مي رسيد ديگر كلاسي نباشد به او برخورم. مثل او كه فقط عادت داشت مك ايوان بخورد ليواني بزرگ سيفارش دادم و نشستم.از هيچ كدام از كاركنان آشناي من خبري نبود اما چرا.  اين يكي كه ايرلندي بود واز اسكاتلندي ها خوشش نمي آمدو هميشه  به او مي گفت من هم  مثل شما در اين جا غريب هستم آن گوشه كنار پيشخوان ايستاده بود. مرا نشناخته بود و اين خيلي طبيعي بود. اشاره اي كردم بيايد سر ميز من. آمد.ساكت ايستاد. حتي نپرسيد با او چه كاري دارم. پرسيدم او امروز اين جا خواهد آمد؟ تا اسمش را گفتم شناخت و گفت به احتمال زياد مي آيد امروز سه شنبه است و كلاس هايش زود تعطيل مي شود. رفت و سر جاي اولش ايستاد. جرعه دوم را كه رفتم بالا او آمد تو. بلند قد لاغر، سبيل پرپشت فرمان دوچرخه اي، موهاي فرفري انبوه ، سيگار در دست با دو نفر ديگر:يك پسر و يك دختر. هردو اين حايي بودند و او با آن ها انگليسي حرف مي زد.ايرلندي رفت سير ميزشان و چيرهايي گفت و اشاره اي به من كرد. او برگشت و نگاهي به من انداخت كوتاه اما بلافاصله سر چرخاند و اين بار خيره شد در چشمانم.آهسته بلند شد .آمد سر ميز من. بي لبخندي و بدون خوشحالي شروع كرد به تركي صحبت كردن. گفت هيچ وقت فكر نمي كردم مو هايم بريزد و سفيد شود . قيافه ام به اين شكل در بيايد. خنديدم :” بو دور كي واردور”

ادامه دادم: ” حالا اگر بلندشوم و راه بروم كه مايوس تر مي شوي. تو فاصله دانشگاه تا اين جارا پياده آمده اي من جتما بايد سوار اتوبوس شوم. خط 5.” چشم از من بر نمي گيرد. مي گويم” از شر اين سيگار خلاص خواهي شد.”اما نمي گويم چرا. از مريضي هايي كه فعلا اثري در او نيست چيزي نمي گويم . از آيدين كه الان بزرگ تر از اوست حرف نمي زنم از اولدوز كه قراراست دوسال ديگر به دنيا بيايد نمي گويم و از طوفاني كه اورا از جا خواهد كند و تا ايران خواهد برد هم چيزي نمي گويم. لبخند هميشگي اش يادش رفته است. مي گويد: دلم نمي خواست اين جوري شوم. مي خندم و مي گويم اما من دلم مي خواهد مثل توباشم و جولان بدهم در اين خيابان ها و درس بخوانم وچنان زندگي كنم كه انگار هيچ طوفاني قرار نيست بيايد و ترا در گردبادي صفيركش تا آن سر جهان ببرد.موبايلم زنگ مي زند.آيدين است. او نه صدايي شنيده است ونه موبايلم را ديده است. راهم را مي كشم كه بروم بيرون و با ايدين حرف بزنم او خيره به راه رفتنم و قامت خميده ام نگاه مي كند.

سوار مترو مفتح نمي شوم . از ميدان ولي عصر هم سواري براي مصلي نمي گيرم. سوار اتوبوس قرمز دوطبقه 19 مي شوم كه قرار است تا بيست دقيقه ديگر مرا به نمايشگاه برساند.اتوبوس درست همان طوري كه در جدول روي شيشه ايستگاه نوشته ساعت 9.31دقيقه مي رسد و من روزنامه مجاني را بر مي دارم ودرصندلي رديف سوم چشم در تيتر ها مي دوانم ومقاله اي را به آخرنرسانده تابلو سردر نمايشگاه چشمم را كه پس از هر چند سطر نگران مقصد بود جلب مي كند و دستم به زنگ رو ميله كنار صندلي ام مي رود كه به راننده علامت دهد كسي مي خواهد در اين ايستگاه پياده شود.

مقابل در ورودي نيروي انتظامي نيست اما اين دختر و پسر جوان مصرانه مي خواهند يك كيسه پارچه اي مخصوص حمل كتاب با مارك مجله تايم رويش را با يك روزنامه و يك مجله ادبي وكلي جزوه و كتابچه به يك پاوند بفروشند. خوب است به پول ما مي شود 1600تومان . مي خرمش.

نويسنده ها در سالن هاي مخصوص دارند با خواننده هايشان گپ مي زنند و كتاب برايشان امضا مي كنند

سالن ها بزرگ ، موكت فرش،جا دار با عطر خوشي در فضا. سراغ ناشران كتاب هاي كودك و نوجوان رفته ام مي خواهم بدانم كتاب هاي موفق اخير كدام ها بوده اند  از خانمي كه يكي از گردانندگان است مي پرسم مرا حواله مي دهد به دختر خانم جوان تري كه شايد يكسالي نمي شود كه از مرز نوجواني

گدشته است اما بلافاصله مي فهمم كه كرم كتاب است و تقريبا بيشتر كتاب هاي موفق نوجوانان را خوانده است. با خوشرويي مرا به غرفه هاي مختلفي مي برد و حاصل اين ديدارها بغلي از كتاب است كه دختر خانم سر صندوق با  بيست درصد تخفيف آن ها را در كيسه هاي مخصوص نمانشگاه مي چيندو مي دهد دستم.

بيرون نمايشگاه زميني بزرگ است با ميز و صندلي و چاي و قهوه و تنقلات كه خسته كه شدي بنشيني و در آرامش كامل لحطه اي با كتاب هايي كه خريده اي ور بروي.

با نويسنده جواني كه اولين كتابش به نمايشگاه راه يافته است به گپ مي نشينم رماني نوشته است و گويا حال و هواي جوانان عاصي اسكاتلندي را به تصوير كشيده با كلي كلمات و اصطلاحات زيرزميني و قبيح. مي گويم چقدر طول كشيد اجازه اش را گرفتي؟ فكر مي كند جمله ام را غلط گفته ام به رويش نمي آورد و مي گويد يك ماه طول كشيد تا ناشر بخواندش و بگويد مي خواهد چاپش كند يانه.لبخندي مي زنم و او دقيقا نمي داند از نظر من اين يك ماه طولاني است يا كم. مي گويد اگر اين كتابش بگيرد مي خواهد كارش را رها كند و نويسنده حرفه اي شود.

دل نمي كنم از اين جا. مي شود ساعت ها در آرامش اين نمايشگاه پرسه زد و كتاب خواند. هر لحظه اعلام مي كنند كه در سالن شماره چند يك شاعر و يا نويسنده منتظر ديدار كنندگان است. بليت براي اين ديدارها حدود 10 پوند است كه بخش اعظم آن به نويسنده داده مي شود.صف هاي طولاني مقابل هر يكي از اين سالن هاست و من در فكر بدشانسي ام هستم كه روز 24 اگوست كه شيموس هيني در يكي از اين سالن ها با خوانندگان ديدار خواهد داشت و شعر خواهد خواند در ادينبورگ نخواهم بود.

بيرون از نمايشگاه باران ريزي شروع كرده است به باريدن. چند قدم تا ايستگاه اتوبوس را مي دوم و در سر پناه آن چشمم را روي جدول حركت اتوبوس ها مي گردانم. اتوبوس 19 چهار دقيقه ديگر مي رسد. دست در جيب كت مي كنم و كارت اتوبوس را بيرون مي آورم.